Tuesday, May 26, 2015

Προς το καλοκαίρι

Χιονιές στο βάζο και Νεμέα στα ποτήρια. Στο χωριό.

Μια σκυλίτσα στους Μύλους.

Η πίσω πύλη της Ακρόπολης των Μυκηνών.

more...

Tuesday, May 19, 2015

Προσεχώς θερινά



Το ΒΟΞ ετοιμάζεται.
Το Φαντάζιο του Πειραιά πάει για κατεδάφιση

more...

Commonsfest 2015


Συζητήσεις, συναντήσεις, και συλλογική κουζίνα στον όμορφο χώρο του ΣΕΑ

more...

Monday, May 4, 2015

Σφουγγάτο (και δυο τάρτες)


με μούσμουλα
με φράουλες

more...

Monday, April 27, 2015

Ritournelles de Liberté


Διεθνές συνέδριο για τους G. Deleuze-F. Guattari στην Αθήνα. 24-26/4 στο Πάντειο.

Deleuze et al. Α tragicomedy of Desires.
Μικρό πόνημα για 7+1 φωνές. Σκηνικές οδηγίες στο εσωτερικό του κειμένου.

Είμαι ένας κατειλημμένος ηλεκτρικός πίνακας. Βρίσκομαι στα ορεινά της Σχολής, για την ακρίβεια στην αίθουσα Δ4 του 4ου και τελευταίου ορόφου της νέας πτέρυγας, και σ’αυτή την κατάσταση oύτε ξέρω από πότε αν και κρίνοντας από το χάλι της χαρτοταινίας πάνω στο πορτάκι μου που γράφει: ΕΜΠΡΟΣ ΝΑ ΡΙΞΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΣΦΑΛΕΙΑ -με υπογραφή Α σε κύκλο- πρέπει να πηγαίνει αρκετός καιρός.

Βλέπω ακριβώς μπροστά μου έναν ηλεκτρικό πίνακα που πάνω του σε κουρελιασμένη χαρτοταινία κάτι γράφει, φαντάζομαι στα ελληνικά. Αριστερά του, στο ταβάνι κρέμεται στραβά μια μεταλλική θήκη για προτζέκτορα, ακόμα πιο αριστερά στα παράθυρα σαλεύουν τα ρημαγμένα πλαστικά στόρια. Όλες οι υποδομές εδώ έχουν τα χάλια τους σα να γέρασαν ξαφνικά, κι εγώ, η chair του διεθνούς –my ass- συνεδρίου σ’αυτό το session, δεν έχω καρέκλα να καθήσω! Μακάρι να ήμουν κάτω στο μεγάλο αμφιθέατρο όπως ο Collin, όμως βλέπεις αυτός είναι η diva του πανεπιστημίου μας...Δε λέω, το έχει, βγάζει κι αυτά τα βιβλία τακτικά που τον διατηρούν στην πρώτη γραμμή, γιατί κατά τα άλλα πέρασαν τα χρόνια και για εκείνον, ίδια κλάση είμαστε. Mόνο που εγώ δεν τα κατάφερα στο τέλος, κόλλησα στη θέση του ειδικού επιστημονικού συνεργάτη ενώ αυτός προχώρησε. Θα μου πεις, μέχρι που; Ας πούμε μέχρι τα πάνελ των καλύτερων συνεδρίων, στις prime time θεματικές, περιτριγυρισμένος από επίδοξους νέους και καλοφτιαγμένους συναδέλφους που τον ακούνε με σεβασμό, και λίγα λέω. Σα να βλέπω μπροστά μου ν’ ανατριχιάζει η καράφλα του κάτω από το ζεστό βλέμμα του Frank που τον προλόγισε χτες με πραγματικό ενθουσιασμό. Σίγουρα ζηλεύω τον Collin ενώ του χρωστάω κι από πάνω που με παίρνει μαζί του ας είναι και στην Αθήνα -όχι πάντως πως δεν κάνω και τη χαμαλοδουλειά. Ώρες-ώρες σκέφτομαι: μήπως δεν προσπάθησα αρκετά; μήπως αν τέλειωνα εκείνο το βιβλίο όλα θα ήταν αλλιώτικα; Μαζί ξεκινήσαμε, τις ίδιες ιδέες δουλεύαμε στην αρχή, αλλά εκείνος επέμεινε. Εγώ κουράστηκα από τον μαραθώνειο του ανταγωνισμού. Τα παράτησα νωρίς.

Όπου να ‘ναι θα ξεκινήσουμε, μιλάω πρώτος. Ευτυχώς βρέθηκε καρέκλα για μένα, ο γέρος με τα κοφτά αγγλικά που υποτίθεται πως συντονίζει κάθεται συννεφιασμένος στην πρώτη σειρά και παίζει με τα μαλλιά του. Κι οι δυο ρίχνουμε κλεφτές ματιές στη θέση του προτζέκτορα στην οροφή που προσπάθησαν να ισιώσουν χωρίς επιτυχία. Μήπως αυτό το πράγμα πέσει τελικά στα κεφάλια μας; Ευτυχώς εγώ δεν θα το χρειαστώ, θα διαβάσω από το laptop μου. Η Hanna με τραβάει κιόλας φωτογραφίες με φόντο τον μισοσβησμένο μαυροπίνακα. Πάλι καλά που δε θα χρειαστεί να δείξει το ελάχιστο ακροατήριο, δεν είμαστε ούτε 10. Τι καλά που μιλάω πρώτος! Ακόμα δε μπορώ να καταλάβω πως βρέθηκα σ’ αυτή τη θεματική, οι τίτλοι των επόμενων παρουσιάσεων είναι εντελώς παρανοϊκοί. Ίσως γι’ αυτό ανοίγω το session: τουλάχιστον το δικό μου άρθρο έχει σχέση με το θέμα. ’Οχι πως αυτό θεωρείται πια προσόν, αντίθετα: όσο πιο παρανοϊκή η προσέγγιση τόσο πιο εξασφαλισμένο το ακροατήριο (λέμε τώρα): το μόνο που έλειπε από το πρόγραμμα ήταν μια θεματική για μαγειρική αν και δεν ξέρεις ποτέ... Τεσπα, ας μην παραπονιέμαι κι από πάνω, χε, το –πληρωμένο- ταξίδι είναι το παν, όμως κάπου με πειράζει που δεν τα κατάφερα ούτε αυτή τη φορά να παίξω στη μεγάλη ομάδα. Τουλάχιστον το ευχαριστιέται η Hanna.

Πόσο κοκκίνησε ο Michel! Παρακάθησε στον ήλιο αλλά είναι τόσο εύχάριστα στην Αθήνα τώρα που μπαίνει η άνοιξη. Πρώτη φορά έρχομαι και ήδη μ’ αρέσει αυτή η πόλη. Κρίμα βέβαια που τον πετάξανε εδώ πάνω. Όταν ανεβαίναμε με τις σκάλες –γιατί το ασανσέρ έχει χαλάσει- μέσα στο μαύρο σκοτάδι και με τις τουαλέτες ν’ ασπρίζουν στο βάθος νομίσαμε πως κάτι δεν καταλάβαμε καλά, παραλίγο θα φτάναμε στην ταράτσα. Τελικά ή αίθουσα δεν ήταν κλειδωμένη κι είμασταν οι πρώτοι, τώρα το πολύ σε καμιά ώρα μαζί με τις ερωτήσεις θα έχουμε ξεμπερδέψει. Όσο τον προσέχω πάντως μου φαίνεται πως πάχυνε ή τον στενεύει το πουκάμισο, του κάνει κοιλιά. Eίναι και κάπως νευρικός που δεν το περίμενα, δυσκολεύομαι περισσότερο από συνήθως να παρακολουθήσω τα γαλλικά του. Όχι πως με πειράζει, την παρουσίαση σχεδόν την ξέρω απ’ έξω τόσες φορές που την πηγαινόφερε με μικρές παραλλαγές σ’ένα σωρό συνέδρια τα τελευταία δυο χρόνια. Ή μήπως είναι τρία; Κάπου χάνεται ο λογαριασμός κι όλα τα συνέδρια μοιάζουν στο τέλος μεταξύ τους αν και πρέπει να ομολογήσω πως το τωρινό είναι από εκείνα που δεν τα μπερδεύεις εύκολα με άλλα: ας πούμε απλά πως επικρατεί ένας μεγαλύτερος βαθμός αυτοσχεδιασμού με απρόβλεπτα, όχι απαραίτητα δυσσάρεστα αποτελέσματα. Και μια που το μόνο που κάνω είναι να τραβάω φωτογραφίες, μια τέτοια σχολή σε μια τέτοια πόλη δίνει πολύ πιο ενδιαφέροντα θέματα από τον Michel, που τον έχω καλύψει όσο δεν πάει άλλο. Ελπίζω πως σαν συνοδό μέλος περνάω τον καιρό μου πιο εποικοδομητικά από το δωδεκάχρονο με τ’ ακουστικά που έχει λιώσει πάνω απ’ το κινητό του στο βάθος συρμένο ως εδώ κατά πάσα πιθανότητα από κάποιον επόμενο ομιλητή.

Η μπροστινή μου είναι όμορφη. Τη βλέπω προφίλ από δεξιά και πιο πολύ μ’ αρέσει το κούτελό της. Είναι κάπως μεγάλο αλλά γι’ αυτό κάνει αυτή την τόσο ευγενική καμπύλη που φέρνει στο νου μεσαιωνικές πριγκίπισσες. Είναι και το δέρμα της πολύ λευκό, σα να φωτίζεται από μέσα, η μύτη της ανασηκωμένη, τα χείλη της σαρκώδη. Τη χαζεύω εδώ και ώρα που βγάζει φωτογραφίες τον αναψοκοκκινισμένο στρουμπουλό τύπο που θα μιλήσει πρώτος, φαντάσου λέει να είναι ο φίλος της, σαν παραβρασμένος αστακός είναι ο τύπος...Κρίμα το κορίτσι, οκ, κορίτσι ακριβώς δε τη λες αλλά μακάρι να ‘χαμε πιο πολλές τέτοιες στη σχολή. Ήμουν και κάτω στο αμφιθέατρο που γινόταν χαμός αλλά σαν κι αυτή δεν υπάρχει. Μήπως να ξανακατέβαινα τώρα; Tουλάχιστον είναι πιο αναπαυτικά τα καθίσματα, και σίγουρα πιο σημαντικές οι ομιλίες για να τις έχουν βάλει εκεί. Μπορεί να έχει έρθει και τίποτα καλό. Αλλιώς ξαναπάω μια βόλτα από τον πάγκο με τα βιβλία που είναι εκείνη η κοπέλα. Οκ, δεν είναι γκόμενα αλλά έχει κάτι, τώρα που το ξανασκέφτομαι μ’ αρέσει που είναι αυστηρή, ταιριάζει με τα βιβλία της. Την παρακολουθούσα νωρίτερα που πλήρωνε ο κόσμος τα βιβλία κι αυτή ούτε που τους κοίταζε, διαρκώς αγέλαστη, να μη πω βλοσυρή.

Πάει και το τελευταίο αντίτυπο του Planary Topologies. Χάρηκα που το πήρε εκείνη η γυναίκα, κάπως μεγάλη για φοιτήτρια αλλά με κάτι φοιτητικό στον αέρα της. Από κίνηση δεν πήγε κι άσχημα σήμερα, μόνο να μην ήταν τόσο βαρετά...Να μπορούσα τουλάχιστον ν’ ακούσω καμιά από τις διαλέξεις, έχει κάποιες που φαίνεται να λένε στο πρόγραμμα. Μου τη σπάει που σε αντίθεση με τις πιο πολλές, αν εξαιρέσεις κάποιες από τις ομιλήτριες, έχω τα προσόντα όχι απλά για να παρακολουθήσω αλλά και για να τοποθετηθώ με αξιώσεις μετά στη συζήτηση. Αντί γι’ αυτό τι κάνω; Είμαι κολλημένη εδώ στον πάγκο και βράζω στο ζουμί μου στήνοντας και ξεστήνοντας με το νου μου υποθετικές αναφορές και σχόλια που δεν θ’ ακούσει άνθρωπος. Πόσο υπομονή πια; Με στοίχιωσε το γαμημένο το διδακτορικό που δε λέει να τελειώσει, έτσι που κάποιες στιγμές σκέφτομαι ρε μπας και είχε δίκιο ο πατέρας μου που κορόιδευε κάτι τέτοιες φιλοσοφίες του κώλου; Εργάτης άνθρωπος, και που να ζούσε να ‘βλεπε το χάλι, το δικό μου και των αλλωνών. Να μην απλωθώ ήθελε πέρα απ’ όσο φτάνουν τα πόδια μου, και η εικόνα πάντα μ’ έκανε έξαλλη: μ’ έβλεπα άστεγη, κουρνιασμένη σε μια γωνιά να τραβάω με μανία πάνω μου μια κουβερτούλα τόση δα ενώ πέφτει το χιόνι. Δε μ’ αρέσει τώρα που βάζω τέτοια με το μυαλό μου, με ρίχνει, πάω στοίχημα έχω πάλι αυτή την έκφραση που αγριεύει ακόμα κι αυτές που με ξέρουν. Να πάρω μια βαθιά ανάσα και να το λήξω εδώ.

Άσχημα έκανα που έκατσα τόσο πίσω, δε θ’ ακούω τίποτα. Βέβαια όταν μπαίνεις λαχανιασμένη και αργοπορημένη, κουβαλώντας κινητά, κάμερα, τάμπλετ, χώρια το θεόρατο σακίδιο με το λάπτοπ, κι από πάνω πρέπει να περάσεις μπροστά από τον ομιλητή και το κοινό γιατί η πίσω πόρτα είναι κλειδωμένη, έχεις ένα τρακ και πας και χώνεσαι όσο πιο πίσω γίνεται. Αυτή λέω τώρα πρέπει να είναι η δεύτερη διάλεξη, η μια από τις δυο που τσέκαρα ως πιθανά ενδιαφέρουσες με τους περίεργους τίτλους. Χμμ, μεγαλούτσικος είναι ο ομιλητής, κι από αμερικάνικο πανεπιστήμιο μα δε βγάζω πολύ νόημα από τα αγγλικά του. Φταίει άραγε που δεν έχει χείλη; Φέρνει κάπως στον Λούκυ Λουκ έτσι αδύνατος και ξεροψημένος που είναι. Και πολύ παθιασμένος με το θέμα του, από μακριά το ξεκίνησε αλλά τελικά σαν καλός αμερικανός το έφτασε εκεί που πρέπει, στην ισλαμική τρομοκρατία! Και τι είναι όλ’ αυτά τα ελληνικά που προσπάθησε να προφέρει και να γράψει στον μαυροπίνακα; Πάντως ο παππούς απέναντι έχει ξεσκιστεί να κρατάει σημειώσεις. Ας ελπίσουμε πως στην επόμενη ομιλία θα καταλάβω περισσότερα, μήπως και ξεσηκώσω δλδ και καμιά μεθοδολογία της προκοπής για το video της διπλωματικής μου γιατί αλλιώς δε λέει. Ποιος θα το περίμενε πως τόσος κόσμος ασχολείται ακόμα; Ίσως είναι μέρος της τάσης back to the 80s. Προς το παρόν ας χειροκροτήσω ευγενικά.

Φοβερός ο τύπος, μπορεί τώρα να με συγκινεί λίγο παραπάνω γιατί μου θύμισε τα νιάτα μου, στην ίδια πολιτεία τέλειωσα κι εγώ το μεταπτυχιακό. Άσε που κάνει κι όλες αυτές τις ελληνικές αναφορές, χωρίς πολλή επιτυχία βέβαια αλλά η πρόθεση είναι που μετρά. Εγώ τότε ούτε που θα τολμούσα να θίξω και ν’ ανακατέψω τόσο διαφορετικά πράγματα. Μπορώ πια να το παραδεχτώ: ήταν κομμάτι στενή η πολιτικοποίησή μας, περιχαρακωμένη, και μ’ ένα σωρό θέματα που δεν τ’ ακουμπούσες εύκολα. Τώρα; Καμιά σχέση, anything goes. Θα μου πεις, είχε αυτό σημασία; Επηρέασε το πως εξελίχτηκαν τα πράγματα για σένα όταν επέστρεψες στην Ελλάδα; Καθόλου, για να μη σου πω πως θα ήταν ακόμα χειρότερα αν συνέβαινε σήμερα, όχι πως γίνεται πλέον αλλά καθαρά υποθετικά το συζητώ. Έρχεσαι λοιπόν όλο όνειρα φρέσκος-φρέσκος, παίρνεις μια θέση στο Δημόσιο και προτού καλά-καλά το καταλάβεις έχουν περάσει 30 χρόνια και το μόνο που έχεις καταφέρει είναι να γίνεις γραφικός. Γιατί δε σταματάς βέβαια ν’ αγωνίζεσαι όταν οι περισότεροι της γενιάς σου έχουν από καιρό αποσυρθεί, αλλά να, είσαι με το ένα πόδι πριν τη σύνταξη, -που έτσι κι αλλιώς όλο απομακρύνεται- και στο μεταξύ τίποτα δεν αλλάζει. Καλά που γίνονται κι αυτά τα συνέδρια, να παίρνουμε μυρωδιά τι παίζει, μια ανάσα κοντά σε νέους ανθρώπους, άφθαρτους κι αθώους ακόμα, και μάλιστα τώρα που ξανάρχισαν οι χορηγίες είναι και το φαγητό καλό, να το λέμε κι αυτό. Πως; Δε θα επιτραπούν ερωτήσεις γιατί ο ομιλητής ξεπέρασε τον χρόνο παρά την προειδοποίηση; Δεν πάμε καλά, η chair είναι απαράδεκτη!

Απαράδεκτη παρουσίαση! Κι επειδή δεν ήρθε ο τρίτος ομιλητής τώρα πρέπει να περάσουμε χωρίς ανάσα στον τέταρτο και τελευταίο που προμηνύεται ακόμα χειρότερος, θα μιλήσει μάλιστα στα ελληνικά χωρίς μετάφραση! Αδύνατον να προφέρεις αυτό το επίθετο, είναι και τα δικά μας τα πολωνικά ζόρικα αλλά σαν τα ελληνικά κανένα...

Παρακαλώ, μπορώ να έχω τον λόγο; πιστεύω πως κάνατε πολύ άσχημα που δεν επιτρέψατε ερωτήσεις σε μια εξαιρετική παρουσίαση. Μάλιστα σκοπεύω να επαναδιατυπώσω την αντίρρησή μου και στα ελληνικά γιατί έως τώρα ελληνικά δεν έχουν ακουστεί κι ούτε πρόκειται τώρα που δεν θα πραγματοποιηθεί η τρίτη ομιλία, οπότε...

Θα σας παρακαλέσω να σταματήσετε εδώ γιατί ήδη τρώτε χρόνο απο τον επόμενο ομιλητή. Μπορείτε να κάνετε τις ερωτήσεις σας στο τέλος προσωπικά στον ομιλητή.

Μα αυτό είναι ανεπίτρεπτο και μάλιστα θέλω να καταγγείλω πως είναι κιόλας η δεύτερη φορά που συμβαίνει σ’ αυτό το συνέδριο και συνέβη σε θεματική που πάλι είσασταν εσείς chair, νομίζω πως κάνετε κατάχρηση της εξουσίας σας και αποδυναμώνετε μια δημοκρατική διαδικασία χωρίς να...

Μπορείτε να νομίζετε ό,τι θέλετε αλλά σας επαναλαμβάνω πως τρώτε χρόνο απο τον επόμενο ομιλητή και σ’ αυτή την περíπτωση η chair αποφασίζει, έχει τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο.

(Μουρμουρητά δυσσαρέσκειας από τον διαμαρτυρόμενο ενώ οι υπόλοιποι παρακολουθούν απαθείς)

(έντονα) Για να το κλείσω εδώ, να σας το κάνω εντελώς σαφές, la chair c’ est moi, take it or leave it!

more...

Tuesday, April 21, 2015

Boυλιάζουμε στην υποκρισία


O αριθμός των νεκρών αυξάνεται... | AP Photo/Alessandra Tarantino (ο τίτλος από το σημερινό πρωτοσέλιδο της έντυπης ΕφΣυν)

more...

Thursday, April 16, 2015

R.I.P. Fiona


[...] Mais il n'est nus congiés, quoi ke nus die/Si dolorex com d'ami at d'amie de chate (παράφραση του στίχου: but there is no farewell -whatever they say- as sorrowful as that between lover and beloved her cat.  

(Aπό το τραγούδι του ιππότη Hugh V of Berzé (12ος αι): ''S'onques nus hom pour dure departie'' (If ever a man, for having undergone a cruel separation), μτφ. Caroline Smith, Joinville and Villehardouin. Chronicles of the Crusades, Penguin Classics 2008)

more...

Tuesday, March 31, 2015

A Roman holiday

 
Ποσειδώνας παλεύει με χταπόδι (Αntonio della Bitta, 1878, Piazza Navona)
Στο μεγάλο δάχτυλο του ποδιού του αγάλματος που αντιπροσωπεύει την Αμερική με τον Rio de la Plata. (Fontana dei Quattro Fiumi, Gian Lorenzo Bernini, 1651, Piazza Navona)
H Fontana di Trevi ανακαινίζεται. Αριστερά από τους αναστυλωτές ο Ωκεανός του Pietro Bracci που ολοκλήρωσε τον σχεδιασμό το 1762, 30 χρόνια μετά το αρχικό σχέδιο του Nicola Salvi
Και η εκκλησία Trinità dei Monti στην κορφή της Scalinata di Spagna ανακαινίζεται. Η τεράστια διαφήμιση της ΚΙΑ που καλύπτει την πρόσοψή της τερματίζει κάπως αντικλιμακτικά την κομψή Via Condotti

more...

Προσεχώς Άνοιξη


Κυριακάτικη βόλτα κάτω απ' την Ακρόπολη

more...

Friday, March 27, 2015

Διαφωτισμός


Ειδήσεις της ημέρας

more...

Wednesday, March 25, 2015

H 25η Μαρτίου αριστερόστροφα


germanwings στον ουρανό, στρατιωτικές παρελάσεις και δημοτικά υπό βροχή στο Σύνταγμα

more...

Friday, March 20, 2015

Πρώτη φορά χαλβά


Η φωτο τον αδικεί, μοιάζει με κιμά λόγω της μαύρης ζάχαρης και άλλων αυθαιρεσιών στην εκτέλεση της συνταγής που πάντως τον έκαναν ακόμα πιο νόστιμο. Δυστυχώς πασπαλίζεται με κανέλλα -που τον βελτιώνει αισθητά- μόνο πριν το σερβίρισμα...

more...

Tuesday, March 17, 2015

Κάλεσμα του Blockupy: Στην Ελλάδα με αγάπη


Η ώρα του Κυρίου, έρχεται σαν κλέφτης στην μέση της νύχτας, γράφει ο Απόστολος Παύλος στην επιστολή του προς τους Θεσσαλονικείς, την κοινότητα στην οποία τώρα υπάρχει η σύγχρονη ελληνική πόλη της Θεσσαλονίκης. Μία απίστευτη σύμπτωση μιας και σήμερα ξανά ερχόμαστε αντιμέτωποι με μία νέα εποχή, μία εποχή που ξέσπασε μάλλον ξαφνικά έχοντας τις ρίζες της στην Ελλάδα. Οι προκλήσεις αυτής της νέας εποχής, δεν εξαρτώνται απλά από την δυνατότητα κάποιας κυβέρνησης να ικανοποιήσει τις προσδοκίες των ψηφοφόρων, επειδή οι μεγάλες αλλαγές που πλησιάζουν και που εγκαινιάστηκαν από τις Ελληνικές Εκλογές, δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν από μία κυβέρνηση και σίγουρα όχι από μία κυβέρνηση που είναι μόνη της.

Ποια είναι η μεγάλη αυτή αλλαγή που πραγματοποιήθηκε από τους Έλληνες ψηφοφόρους και την Κυβέρνησή τους; Ποιο είναι το περιεχόμενο αυτής της αναταραχής που οι λεγόμενοι «θεσμοί» προσπαθούν να αναιρέσουν; Ως πρώτο βήμα, επιβάλλεται να απαγορευτεί σε αυτούς τους θεσμούς να μας μετατρέψουν όλους σε οφειλέτες. Οι Έλληνες ψηφοφόροι και η Κυβέρνησή τους δηλώνουν συνοπτικά: Είμαστε αθώοι. Θα επιστραφεί η ευθύνη των χρεών προς τους πραγματικούς οφειλέτες: τους ίδιους τους θεσμούς, τις χρηματοοικονομικές αγορές, τις κυβερνήσεις τους, τις διεφθαρμένες ελίτ -οπουδήποτε και οποιοιδήποτε και αν είναι- και η λογική που τους συνδέει. Το ελληνικό μήνυμα είναι ξεκάθαρο: Δεν πληρώνουμε το χρέος σας.

Το δεύτερο βήμα αυτής της μεγάλης αλλαγής είναι να μετατρέψει το πρόβλημα του χρέους από ένα Ελληνικό πρόβλημα (ή Ισπανικό ή Πορτογαλικό κλπ), σε ένα Ευρωπαϊκό πρόβλημα. Αν θέλαμε να το διατυπώσουμε λίγο πιο θετικά: Απορρίπτοντας την ευθύνη αυτού του μεγάλου χρέους, οι Έλληνες ψηφοφόροι και η Κυβέρνησή τους απαιτούν με την σειρά τους μία Δημοκρατική Ευρώπη. Ζητούν μία Ευρώπη που θα παρέχει σε όσους ζουν στην επικράτειά της, ελεύθερη και ισότιμη πρόσβαση για τα δικαιώματά τους και συνεπώς στον κοινωνικό πλούτο. Σε αντίθεση με αυτό, ο στόχος των «θεσμών» και των πελατών τους είναι να υποτάξουν όλη την Ευρώπη σε ένα χρέος που δεν μπορεί να αποπληρωθεί ποτέ.

Αυτή η υποταγή αναφέρεται συχνά ως λιτότητα και σχετίζεται με μία φετιχοποιημένη «μαύρη» οικονομική πολιτική. Ο κανόνας της λιτότητας επιθυμεί να μας κάνει να πιστέψουμε ότι όλοι μας – και μαζί και η ίδια η δημοκρατία- είμαστε χρεωμένοι στην οικονομία. Η πολιτική δήλωση που συνοδεύει το παραπάνω, είναι ότι η Ευρώπη θα συνεχίσει να είναι υποταγμένη στην Γερμανία. Ως εκ τούτου το βασικό τρίτο βήμα της ανατροπής είναι η αντικατάσταση της οικονομίας με την πολιτική δράση και την δημοκρατία.

Η ζωή μας δεν μπορεί να υπολογιστεί με μία καλοφτιαγμένη φόρμουλα και μία εύχρηστη αριθμομηχανή. Το να είσαι αλληλέγγυος με τους Έλληνες και την Κυβέρνησή τους δεν σημαίνει τίποτα λιγότερο από το να είσαι αλληλέγγυος με μία Ευρώπη η οποία από τώρα και στο εξής υποβάλλεται σε μία διαδικασία εκδημοκρατισμού. Ωστόσο, μία τέτοια διαδικασία δεν μπορεί απλά να είναι μία κυβερνητική πράξη από μόνη της καταδεικνύοντας έτσι την πρόκληση που καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε. Οι Ελληνικές εκλογές απεικονίζουν μία συμπύκνωση της πολυετούς αντίστασης εκατομμυρίων ανθρώπων στους δρόμους και τις πλατείες των πόλεών τους, στην Θεσσαλονίκη και αλλού. Η υπεράσπιση αυτής της Κυβέρνησης και η υπεράσπιση της ίδιας της δημοκρατίας θα πρέπει να προχωρήσουν προς την ίδια κατεύθυνση.

Επειδή η μεγάλη ανατροπή που αρχικά πραγματοποιήθηκε μέσω των Ελληνικών εκλογών, μπορεί να είναι μόνο μία πανευρωπαϊκή ανατροπή, είναι δυνατό να ολοκληρωθεί στους δρόμους και τις πλατείες όλης της Ευρώπης.

Οι κινητοποιήσεις του Blockupy στην Φρανκφούρτη στις 18 Μαρτίου θα είναι μία πρώτη απάντηση με αυτό τον τρόπο. Καλούμε όλους και όλες να συμμετέχουν. Όχι μόνο η ώρα του Κυρίου άλλα και των ανθρώπων, είναι που πλησιάζει σαν κλέφτης μέσα στην νύχτα.

more...

Wednesday, March 11, 2015

Leaked: Fukushima 4th anniversary


(από την προετοιμασία του πανώ για την επέτειο στην κατάληψη της Rote Flora στο Αμβούργο)  
Σύν Ἀθηνᾷ καὶ χεῖρα κίνει

και ένα επετειακό video-καταγγελία πάλι από γερμανούς καλλιτέχνες:
Fukushima Water: the fictitious energy drink goes on sale

more...

Monday, February 23, 2015

Νηστίσιμο

cake με ταχίνι και ξερά φρούτα


more...

Τελικά δεν ήταν μια βόλτα στο πάρκο

Στο στρατόπεδο της Αμυγδαλέζας λίγο πριν τη χαλαρή είσοδο στη φωλιά του θηρίου.





more...

Wednesday, February 18, 2015

Πως θεμελιώθηκε μια 25ετία



Στο ΤΣΜΕΔΕ

more...

Monday, February 16, 2015

Sunday, February 15, 2015

Funny Valentines


more...

Friday, February 13, 2015

Ωριμάσαμε;


Πολλοί των ομογενών και άλλων Ευρωπαίων ήσαν και είναι με την σφαλεράν ιδέαν ότι το ελληνικόν έθνος δεν ήτον ακόμη αρκετά φωτισμένον και ώριμον, ώστε να ζητήση την ελευθέρωσίν του, αλλ' έπρεπε να περιμείνη να φωτισθή αρκούντως και άλλην ευνοϊκοτέραν περίστασιν, αλλ' έθνος το οποίον ευρίσκετο υπό την πλέον απάνθρωπον τυραννίαν [...] δύναται να φωτισθή;

Εμμ. Ξάνθου, Απομνημονεύματα περί της Φιλικής Εταιρίας, εν Αθήναις 1845.

more...

Thursday, February 12, 2015

Πάνω στο Πλοίο

(επεξεργασμένη φωτο της Alexandra στο λιμάνι της Ελευσίνας, 2010)

Γλίστρισε αργά από τη θέση του στο δεύτερο ράφι αποσκευών και προσγειώθηκε με δυσκολία στη μοκέτα προσπαθώντας να κάνει όσο το δυνατόν λιγότερο θόρυβο. Η φίλη του κοιμόταν, αυτή στο πρώτο χαμηλότερο ράφι κρύβοντας το μισό της πρόσωπο με την άκρη του sleeping bag. Με κάποια ικανοποίηση επιβεβαίωσε πως παντού γύρω του κι ο υπόλοιπος κόσμος συνέχιζε να κοιμάται βαθιά κάτω από το σκληρό φως στις κατεψυγμένες αεροπορικές θέσεις. Κούνησε χέρια και πόδια να φύγει το ρίγος που τον συγκλόνιζε και μετά με μικρά συγκεντρωμένα βήματα άρχισε την πορεία του προς την έξοδο στο κατάστρωμα.

Πρόσεχε πως οι περισσότεροι κοιμόντουσαν σαν πεθαμένοι σε περίεργες άβολες θέσεις, κάποιοι με τα μάτια πρόχειρα δεμένα με μαντήλια όπως κάνουν στα θύματα απαγωγής, άλλοι με τα στόματα να χάσκουν, ροχαλίζοντας, χυμένοι στα καθίσματα που χωρίζουν μεταξύ τους για να μη μπορείς να ξαπλώσεις κανονικά, αλλά και καταγής στη μοκέτα. Μια χοντρή γυναίκα μαζί με το σκυλάκι της που κι αυτό κουλουριασμένο κοιμόταν, τούρλωνε τον κώλο της μέσα στον διάδρομο κι έπρεπε να προσέξει πολύ για να την αποφύγει. Ψηλά σε μια άκρη η τηλεόραση γουργούριζε χαμηλωμένη δείχνοντας κάποιο ‘’κωμικό’’ σήριαλ σε νιοστή επανάληψη.

Με το που πάτησε στο κατάστρωμα τον χτύπησε στα μούτρα ο ζεστός αέρας κι η υγρασία. Τίναξε από πάνω του ό,τι απέμενε από το κρύο κι ανατρίχιασε μια τελευταία φορά με ανακούφιση πια. Έβγαλε το κεφάλι του έξω στη νύχτα από τα πλαϊνά κάγκελλα και άφησε τον αέρα να το ανακατέψει, το προτιμούσε έτσι κι ας καίγανε τα μάτια του. Όμως όσο κι αν προσπαθούσε δε μπορούσε να θυμηθεί ποιος εφιάλτης τον είχε ξυπνήσει.

Στο σαλόνι του καταστρώματος που σε στράβωνε με τα δυνατά του φώτα κάποιοι λίγοι επιβάτες έπιναν μπύρες παίζοντας μηχανικά χαρτιά χωρίς να μιλάνε. Ακόμα λιγότεροι κοιμόντουσαν καθιστοί με τα κεφάλια τους πάνω σε βρώμικα πλαστικά τραπέζια χωρίς να ενοχλούνται από κάθε είδους μεταλλικό τρίξιμο και σαματά. Το μπαρ είχε κλείσει, δε φαινόταν ψυχή από το πλήρωμα. Ήταν έτοιμος να τους γυρίσει την πλάτη όταν στο βάθος είδε έναν μαύρο να πιάνει δουλειά με μια μεγάλη σακούλα σκουπιδιών αδειάζοντας τους ξεχειλισμένους κάδους. Είχε αφήσει το κινητό του μέσα και τώρα δεν είχε ιδέα τι ώρα είναι. Σκέφτηκε να ρωτήσει τους τύπους που χαρτόπαιζαν αλλά κάτι τον σταμάτησε. Δεν τον είχαν πάρει χαμπάρι που στεκόταν εκεί και φοβήθηκε πως αν τους μιλούσε θα ήταν σα να ξυπνούσε υπνοβάτες.

Βγήκε πάλι στο πλάι και τον ξεκούφανε ο αέρας. Στο πηχτό σκοτάδι δεν κατάφερνε να διακρίνει το παραμικρό γύρω του. Κανένα φως, καμιά ένδειξη νησιού ή στεριάς. Ακόμα και το φεγγάρι που θα ‘πρεπε να γεμίζει είχε χαθεί πίσω από σύννεφα. Μόνο την άκρη από αφρισμένο μαύρο νερό που γυάλιζε καθώς το έσκιζαν τα φώτα του πλοίου έβλεπε, κι αυτό μόνο όταν έσκυβε για τα καλά από την κουπαστή. ’Εβαλε πάλι το κεφάλι μέσα κι είπε να κάνει μια βόλτα. Δε νύσταζε πια κι η ιδέα να ξαναγυρίσει τόσο σύντομα στον παγωμένο νεκροθάλαμο έμοιαζε ανυπόφορη.

Περπάτησε ανάποδα, με κάποιον κόπο κόντρα στον αέρα και σκεφτόταν: μόλις στρίψω θ’ απαγγειάσει, μα στη γωνία επάνω, μπήκε στον εφιάλτη του. Αυτή τη σκηνή στο βάθος είχε δει. Πιο πολύ μαντεύοντας από τις σποραδικές λάμψεις των κινητών, γιατί τράβαγαν video, τις τέσσερεις ή πέντε σκιές που χοροπηδούσαν γύρω από κάτι που σερνόταν αργά, κουρασμένα και χωρίς να πολυπιστεύει πως θα ξεφύγει γιατί κάθε αντίσταση ήταν μάταιη. Του θύμιζαν αγέλη από λύκους που βρήκαν τροφή και το γιορτάζουν, όμως αντί από βρυχηθμούς και γρυλλίσματα μέχρι εκείνον έφταναν μικρά γέλια, σφυρίγματα και παλαμάκια, αρκετά για να σκεπάσουν τα σιγανά αναφυλλητά.

Ήξερε με απότομη σιγουριά πως το θύμα ήταν η μικρή τσιγγάνα που ζητιάνευε κάποιες ώρες νωρίτερα όσο η οικογένειά της –μάνα, γιαγιά, και μικρότερα αδελφάκια- άπλωναν τις κουβέρτες τους και τοιμάζονταν για ύπνο κάτω από τη σκάλα δίπλα στις γυναικείες τουαλέτες. Την είχε προσέξει κι αυτός μαζί με πολλούς άλλους γιατί το κορίτσι ήταν όμορφο, με τη μακριά κοτσίδα του πλεγμένη με κόκκινα γαρύφαλλα, τα μεγάλα μάτια και το στόμα που γέλαγε, όχι πάνω από δεκατέσσερα αλλά κιόλας περισσότερο γυναίκα παρά παιδί. Ήξερε επίσης πως και η συμμορία ήταν αγόρια όχι πολύ μεγαλύτερά της, μπορεί μαθητές. Την είχαν πειράξει πρωτύτερα κι αυτή θα τους είχε χαμογελάσει, ίσως και να είχε ανταποδώσει θαρρετά το πείραγμα. Τώρα όμως υπέφερε στα χέρια τους μισόγυμνη και εξαντλημένη κι αυτοί ατιμώρητοι μες στο σκοτάδι γίνονταν όλο και χειρότεροι, παράβγαιναν ποιος θα φερθεί σκληρότερα, ποιος θα σκεφτεί κάποια καινούργια φρίκη ν’ απαθανατίσει και για λίγο να δοξαστεί.

Στο όνειρό του γινόταν τριπλός. Ο ένας εαυτός του έτρεχε πίσω στο σαλόνι του καταστρώματος να φέρει ενισχύσεις ελπίζοντας πως θα κατάφερνε να ξεκουνήσει τους τύπους ν’ αφήσουν το παιχνίδι και να ‘ρθουν μαζί του. Ο άλλος κατέβαινε στη ρεσεψιόν μήπως και πετύχει κανέναν εκεί, ή και να μη πετύχαινε τουλάχιστον να κάνει φασαρία να ξυπνήσουν όλοι. Κι ο τρίτος και πιο άτυχος έμενε πίσω παγωμένος, βουβός από την ανημπόρια και τον πανικό. Δεν είχε ελπίδα να τα βγάλει πέρα με τη συμμορία μόνο κοίταζε καταναγκαστικά, κι ο φόβος που τον παρέλυε μη τον καταλάβουν, ανακατευόταν στο στομάχι του με τη ξεδιάντροπη γοητεία που ασκούσε πάνω του η σκηνή.

Πως θα ‘θελε τώρα να μην το είχε δει ποτέ αυτό, που ξέρει πως θα τον στοιχειώνει για πάντα, πως θα ‘θελε να είναι ο τέταρτος, εκείνος που κοιμάται ακόμα στο δεύτερο ράφι των αποσκευών πάνω από τη φίλη του, κι αν τρομάξει από εφιάλτη μπορεί πάντα να κατεβάσει το χέρι και ν’ αγγίξει για παρηγοριά το αγαπημένο μάγουλο...

Και μετά, μέχρι να ησυχάσει πάλι, να περιμένει με ανυπομονησία να ραγίσει το σκοτάδι κι από τα παράθυρα να μπει επιτέλους το πρωινό φως.


(καλοκαίρι 2014)

more...

Wednesday, February 11, 2015

Άσπρες Μέρες


more...

Monday, February 9, 2015

Πιέσεις αγορών


Objet trouvé, πάνω σε ζωγραφική σε τοίχο στοάς στη Ζωοδόχου Πηγής, στο ύψος της Σόλωνος στα Εξάρχεια.

more...

Sunday, February 8, 2015

Εργασίες στο Πάρκο Ναυαρίνου


Με αφορμή τις εργασίες θεμελίωσης του κοντέινερ





μάζεμα ελιών

το τελευταίο κόκκινο τριαντάφυλλο
η θεμελίωση προχωρά παρά το χιόνι
(οι φωτο με τα χιόνια από ις 17/2)

more...